Het voordeel deze keer was dat ik wist wat er op me af kwam. Of was dit voordeel eerder een nadeel? Daarop heb ik nog steeds geen antwoord gevonden. Maar na de blessureperiode van maart tot mei dit jaar, was ik vol goede hoop dat de Jungfrau Marathon ook deze keer weer moest lukken. Temeer omdat ik wederom de Monschau Marathon als voorbereiding in de benen had en ik hier een goed gevoel aan had over gehouden. Op donderdag 4 september vertrokken Cor, Roger en ik naar Zwitserland. Albert en Frank reden voor ons, zodat wij hen alleen maar hoefden volgen. Onderweg werd een aantal keren gestopt voor een kop koffie.

In de middaguren arriveerden we in Wilderswil bij schitterend weer. Het Jungfrau gebergte lag in een stralende zon gehuld. We hadden deze keer hotel Christina in Wilderswil, op advies van Ger Putters, als verblijf. Samen met Frank Eisenga, Roger Gillissen, Jan Schwanen en Huub Donders verbleven we daar.  Op grote spandoeken over de straten werden de deelnemers welkom geheten met “Welcome Runners”. ’s Avonds hadden we een gezamenlijk etentje in Lauterbrunnen waar Els en Wiel Frins, Sjef van Ooyen en Theo Schmeits hun onderkomen hadden. Bij Sjef in het Hotel volgde daarna nog een gezellig samenzijn.

            Vrijdagochtend werd er na het ontbijt een kleine rustige duurloop van ca. 1 uur gedaan vanuit ons hotel richting Gsteigerwil en weer terug naar Wilderswil.

’s Middags om 14:00 u. was samenkomst bij het casino/kursaal in Interlaken om aldaar onze startnummers af te halen. Hier troffen we ook de rest van de STB-meute. Ook werd er weer even rondgekeken op de Marathonbeurs en werd nog even in Interlaken rondgesnuffeld en een kop koffie genuttigd. In de avonduren werd in Wilderswil bij restaurant “zum Bären” het avondeten genuttigd.

Daarna zijn we terug naar Hotel Christina gegaan en hebben we aan de bar nog eentje genomen. Dit liep bijna uit de hand, dus besloten we maar op tijd naar bed te gaan.

De wedstrijddag

            Zaterdagochtend was om 6:30 u. ontbijt. Het weer zag er totaal anders uit dan de dagen ervoor. Het was mistig en vochtig en er viel regen. Maar dat kun je in deze streek verwachten. Met de trein van 7:30 u. vertrekken we met het gezelschap vanuit Wilderwil naar Interlaken. Dit is slechts 10 min. rijden, dus we hebben tijd genoeg om ons naar de start te begeven. Allereerst wachten we even de weersontwikkelingen af alvorens de zak met schone spullen af te geven, maar het blijft zachtjes regenen. Gelukkig is het niet koud, dus besluiten we toch maar richting startvak te gaan. We gaan bij Wiel Frins en Theo Schmeits staan.

Om 8:45 u. valt het startschot en lopen we, zoals gebruikelijk weer een rondje door Interlaken. Het tempo is meteen hoog, voor mijn gevoel althans. Dat komt omdat we bij Theo en Wiel in de buurt willen blijven. Mijn waarschuwingen hierover ten spijt, besluit Roger toch om bij hen te blijven. Bij 13 km. besluit ik om iets gas terug te nemen en laat het groepje los. De route voert inmiddels door het mooie Lutschinental. Bij het 17 km. punt passeer ik Roger en vraag wat er aan de hand is. Zijn benen voelden als lood en hij overweegt zelfs om uit te stappen. Ik spreek hem vermanend toe dat hij dit niet in zijn hoofd moet halen, maar gewoon moet doorlopen. We komen door Lauterbrunnen, waar ons de plaatselijke bevolking en supporters van STB aanmoedigen. De doorkomst op het halve Marathon punt bedraagt ca. 1:47, nagenoeg gelijk aan de tijd in 2000. In Wengen is het vervolgens weer wandelen geblazen. Hier staan ook de STB-supporters weer  langs de kant en moedigen ons aan.

Bij de muur van Wengen is een vervelende bijkomstigheid dat hier bordjes om de 100 m. zijn geplaatst en de kilometers niet voorbij lijken te gaan. Bij het 32 km. punt komt Ger Putters voorbij en nog enkele STB-ers. De kilometers door Wengeneralp zijn weer om te genieten van de natuur, alvorens het echte werk weer begint. Vanaf kilometer 37 is het vervolgens in de rij staan, want hier is het parcours zo smal dat passeren niet mogelijk is. Inmiddels is het helemaal dicht getrokken en kunnen we bijna niets zien van het gebergte.De laatste zware kilometers gaan in wandeltempo voorbij en we naderen weer het hoogste punt bij 41 km. Gelukkig, de finish is in zicht en ik denk aan drie jaar geleden. Even bijkomen, douchen en vervolgens een hapje eten bij het restaurant geeft weer kracht. Alle STB-ers zijn behouden gefinished. Alleen Sjef is uit de wedstrijd genomen omdat hij de tijdslimiet had overschreden.

De dag erna…

Ook nu weer was de dag erna geen sprake van spierspijn of een slap gevoel. We hadden besloten om deze dag een tour te maken naar de Schilthorn. Vanuit Stechelberg zijn we met de kabelbaan via Mürren naar boven gegaan. Het restaurant “Piz Gloria” dat ronddraait staat helemaal in het teken van de James Bond film “On Her Majesty’s Secret Service”. De Schilthorn ligt op ca. 3000 m. Na hier even te hebben genoten van het grillige berglandschap, zijn we weer met de kabelbaan afgedaald tot in Mürren. Hier hebben we een heerlijke tomatensoep als lunch genomen, alvorens de wandeling te maken naar Stechelberg. Als afsluiting werd ’s avonds gezellig met de hele club gegeten bij “zum Bären” in Wilderswil.