Zaterdag, de dag vooraf

We zijn inmiddels 14 Marathons verder. Het was immers 1999 toen ik hier in Köln mijn 6^e Marathon liep.

De positieve benadering van dit marathon-weekend is dat het gezellig was. Zeker de dag vooraf toen we de startnummers hebben afgehaald. ’s Ochtends vertrokken Albert en Marleen, Frank en ik met de trein naar Keulen om aldaar de Marathonbeurs te bezoeken en de startnummers af te halen. Annick en Marcel, die samen met vriend en vriendin, reeds ter plekke waren hebben we vanuit de trein gebeld om ons te treffen bij de Marathonbeurs. Zoals een goed loper betaamd namen zij de tram die er vervolgens drie kwartier over deed om daar te komen waarvoor men op loopafstand ca. een kwartier nodig had. Maar ja, Marcel moest natuurlijk alle krachten sparen om zondag onder de drie uur te duiken. Nadat we de startnummers hadden ontvangen hebben we een kort bezoek gebracht aan de Dom van Keulen, waar Annick voor ons een kaarsje heeft aangestoken.

Omdat Marcel nog een haas zocht voor zondag, zijn we nog even langs de Rijnoever gewandeld. En kijk daar, het toeval wilde dat Marcel een Ethiopiër trof op de Hohen Zollern Brücke. Die heette Tesfaye Tola. Nooit van gehoord. “Which startnumber do you have?” vroeg Marcel aan hem. Dat wist hij ook niet. Achteraf bleek deze man de nummer 1 en tevens de favoriet te zijn. Op de marathon in Sydney, tijdens de Olympische Spelen 2000,  had deze loper de bronzen medaille in de wacht gesleept. Langs de Rijnoever wordt vervolgens gezocht naar een terrasje voor een klein tussendoortje (kleines Zwischendurchen) en natuurlijk een heerlijk Kölsch.

            In alle vroegte moesten we ons nest uit om weer op tijd te zijn voor de trein naar Keulen. Onze supporter en verzorger Cor van Haaren stond op het afgesproken tijdstip voor de deur om ons naar Herzogenrath te brengen.

Omdat we de dag van te voren reeds onze zak met schone spullen hadden ingepakt en we eigenlijk startklaar waren, konden we bij aankomst in Köln-Deutz meteen richting start gaan.

Om 10:30 u. viel het startschot voor de lopers in het eerste (rode) startvak. Marcel liep in het begin al meteen van me weg. Ik was nl. van plan iets rustiger te starten, hetgeen ook lukte. Toch was deze Marathon niet dat wat ik ervan verwacht had. Vanaf het begin moest ik namelijk meteen werken, met name omdat er een behoorlijk stevige wind stond op de Deutzer Brücke. Bij kilometer 10 moest ik al stoppen omdat er zich een blaar aandiende omdat mijn sok verschoven was. Dus langs de kant, schoen uit, en alles weer op zijn plaats brengen.

Daardoor kwam ik meteen uit mijn ritme. Ook de wisselende weersomstandigheden, veel wind, zon, bewolkt etc. maakten het behoorlijk zwaar. Op het halve Marathon punt kwam ik door op ca. 1:35 u. en lag dus toen ca. 5 min. achter op mijn schema. De sfeer langs de kant van de naar schatting 500.000 toeschouwers was echter zeer gezellig, waardoor je toch aangemoedigd werd om de wedstrijd uit te lopen. Overal langs de kant stonden muziekbandjes en waren er mensen verkleed. Het leek wel een hollende Rosenmontagszug. Vanaf kilometer 30 km. wilden mijn benen gewoon niet meer en nam ik het besluit om gewoon uit te lopen, hetgeen toch nog moeizaam ging. Een oud gezegde is dat de Marathon pas bij 35 km. begint, maar deze keer had ik het gevoel dat deze al bij 5 km. begon. De laatste zware kilometers langs de Kölner Dom en terug naar de finish over de Deutzer Brücke was echt afzien. Ik was blij toen ik de finish zag. Enfin, positieve aan deze Marathon was dat je toch nog bij de eerste 10 % van de binnenkomers zat. Ook Marcel had helaas zijn doelstelling niet bereikt om onder de 3 uur te lopen, maar heeft wel een mooi PR neergezet onder deze toch wel moeilijke omstandigheden.