De vierde editie van deze bergloop vond plaats onder lekkere weersomstandigheden. Als ik niet zou weten dat deze loop altijd in augustus plaatsvindt, zou ik denken dat het lente was. Zodoende vertrok ik dan ook met lentekriebels op zaterdagmiddag met Theo Schmeits, Jan Schwanen en Pierre Muijrers naar Niederzier. We waren ruim op tijd zodat er nog een kop koffie genuttigd kon worden. Voor Theo, Jan en mij was dit de derde keer dat we aan deze mooie, maar zware, bergloop deelnamen. Voor Pierre was dit zijn debuut op deze goed georganiseerde wedstrijd. Onderweg vertelden Jan en Theo dat zij vorig jaar een tegoedbon hadden gekregen voor een startbewijs. Omdat het gewaardeerde redactielid van STB in financiële problemen verkeert – 5 verkeersovertredingen in 2 weken door zijn echtgenote - kwam zo’n tegoedbon natuurlijk mooi van pas, dacht hij. Wat schetste echter onze verbazing? Bij het afhalen van de startnummers en het inwisselen van deze tegoedbon bleek het om een Duitse grap te gaan. Het was nl. een tegoedbon voor een normaal starttarief. Gelukkig was ook Peter Borsdorff weer aanwezig zodat, dankzij mijn internationale betrekkingen, er meteen een inzamelactie “Running for Schmeits” op touw gezet werd en Theo kon starten. Dan nadert het startmoment en zien we aan de startplaats ook Lara en Jean verschijnen die zich nog even warm lopen.

Om 16:30 valt het startschot en vetrekken de ruim 400 deelnemers richting Sophienhöhe. De eerste 2 kilometer zijn redelijk vlak en voeren door een weidelandschap om vervolgens bij 3 km. aan de eerste beklimming te beginnen. Hier komt Jan mij reeds voorbij en Theo zit vlak bij me. “Die zien we niet meer terug” roept Theo, waarop ik zeg “de wedstrijd is pas bij de finish afgelopen”. Vervolgens gaan we bergafwaarts door bosrijk gebied om bij 10 km. een col van de 1^e cat. te nemen die er altijd flink inhakt. Hier is even een wandelpas geen schande, want dit doet bijna iedereen. Vanaf nu gaat het constant omhoog en is het zaak zo gelijkmatig mogelijk de krachten te verdelen. Theojo Schmeits loopt dan weer voor me, dan weer achter me, hetgeen mij mateloos irriteert en verzoek hem óf 1 km. voor me te gaan lopen, óf 1 km. achter me. Gelukkig komt bij 16 km. Lara naast me lopen en vraagt of ze bij me mag blijven. Natúúrlijk had ik daar bezwaar tegen ( J ), maar zij liep wel lekker mijn tempo in dezelfde pas (of liep ik haar tempo?). Vanaf de Römerturm, het hoogste punt op 295m., gaat het vervolgens naar beneden en kunnen we samen het tempo weer lekker opvoeren om de langzame kilometers weer goed te maken. Ik voelde al aan mijn water dat de tijd goed ging komen, want bij 26 kwamen we door op precies 2 u. We hadden stil de hoop dat we zo net rond de 2:10 moesten kunnen finishen. Dan even voor het 27 km. zie ik plotseling Jan op ca. 50 m. voor ons en even later passeren we hem.  Deze dag gaat dan ook als gedenkwaardige dag mijn loopgeschiedenis in.

Inmiddels zien we Jean ook al bezig aan de cooling down en lopen in lekker tempo vervolgens richting finish. Als gentleman laat ik Lara uiteraard voor me finishen en passeer met 2:10:49 vervolgens de eindstreep. Een verbetering met ruim 3 min. op een loodzwaar parcours. We vernemen dat Jean deze wedstrijd subliem heeft gewonnen met een mooie tijd van 1:49:36. Lara werd 2^e vrouw met 2:10:47. Aan de finish doen we ons te goed aan een heerlijk Erdinger, waar door Günter Völl nog enkele kiekjes werden geschoten. Na de prijsuitreiking keren we huiswaarts. Ook op de terugreis heeft Theo zijn tegoedbon helaas niet kunnen verzilveren.