Belofte maakt schuld, zo kwam het dat ik vandaag mijn 25^e Marathon moest lopen. Vorig jaar immers, liep ik hier de 16,5 km door het prachtige natuurgebied van het “Nationalpark Nord-Eifel” en nam toen al het besluit om hier dit jaar de Marathon te lopen. Het toeval wilde ook dat dit mijn 25^e Marathon zou gaan worden, want drie weken geleden was Amsterdam er nog even tussen gekomen. Was het wel verstandig wat ik deed? Drie weken na Amsterdam, met een kleine kater? Je weet het niet en toch besluit je op basis van een gevoel om het maar weer te wagen. Het parcours rondom de Rursee is zeker niet weggelegd voor een PR, dus ga je maar gewoon zonder tijdsdruk en hoopt dat je een redelijke tijd kunt neerzetten. Daarbij komt dat ik toch een genieter ben van landschappen en natuur en zeker in dit jaargetij is daar genoeg te zien.  Omdat dit najaar zo ongeveer het record spant voor wat betreft de hoge temperaturen en nauwelijks neerslag, droegen de bomen nog volop herfstbladeren in prachtige kleuren. Tijdens de wedstrijd werd flora en frauna dan ook graag gade geslagen.

Om 7:30 u. vertrokken Arno, Cor en ik naar Einruhr waar we ongeveer een uur later arriveerden. In de feesttent werden de startnummers afgehaald en kreeg ik de eerste verrassing, voor de insiders “ein Überrasschungsei”. Verdere uitleg wordt hier niet gegeven.  Onder het genot van een kop koffie kwam daarna de tweede verrassing. Uit zijn sporttas toverde Arno een speciaal voor deze gelegenheid gemaakt T-shirt met daarop de tot nu toe gelopen 24 Marathons. Nu was ik genoodzaakt om te finishen, want de 25^e moest er natuurlijk bij. (Tip : Misschien had Arno voor Roger voor de Frankfurt-Marathon ook een T-shirt moeten maken J).

Intussen ben ik gereed met de voorbereidingen en begeef me richting startplaats. Om half elf valt het startschot en we lopen door Einruhr. De eerste 2 km gaan langzaam omhoog en zijn goed om niet meteen te hard te starten. Voor mij zie ik heel wat bekende lopers en loopsters, die de voorsprong nemen. Omdat ik weet dat ons nog enkele verrassingen te wachten staan, verdeel ik mijn krachten en spaar me bij de beklimming naar de Urfttalsperre. De tussentijden worden natuurlijk wel geklokt en zo bedraagt deze bij het 10 km.punt ca. 46 min. Ik lig daarmee dus bijna 4 min. voor op het “schema” van 3:30. De verzorging bij de drankposten was weer perfect. Ze houden nl. hier ook rekening met lopers die het koude spul niet zo goed op de maag kunnen verdragen (kunnen ze bij de duurder betaalde marathons wat van leren).

Een groot deel, praktisch vanaf de start, liep ik samen met Günter Völl van LG Mützenich. Hij attendeerde me vaak op de verrassingen in het parcours, want hij kent dit natuurlijk als geen ander. Ook kent Günter inmiddels het Limburgs Volkslied, wat toch aangeeft dat de loopsport uitgegroeid is tot een grensverleggende bezigheid (kunnen de Ollanders ook wat van leren). Inmiddels komen we al aardig richting het Halve Marathon punt en gaan richting Schwammenauel. Geloof het of niet, maar de voorsprong bedraagt nog steeds zo’n kleine 5 min. Günter geeft aan dat de tweede helft zwaarder is dan de eerste helft, dus probeer ik nog steeds mijn krachten zo goed mogelijk te verdelen. Het HM-punt passeer ik in ca. 1:40 en nu gaat het weer flink omhoog richting Eschauel. Het verschil met de Monschau Marathon is dat hier ca. 12 kortere beklimmingen bedwongen moeten worden, hetgeen het voordeel heeft dat je ook vaker kunt herstellen bergafwaarts. We komen nu langzaam richting de 30 km. waar ik Arno verwacht, want hij is om 12:00 u. vanaf de finish mij tegemoet gelopen om mij zodoende de laatste 12 km. te begeleiden. En inderdaad even verder is hij er. We lopen lekker samen door Woffelsbach en langs de plaatselijke camping bij Rurberg. Bij de drankposten vervult hij meer dan perfect de cateringrol. Het vervelende 35 km.punt is inmiddels gepasseerd en ik heb nog steeds een super goed gevoel. Ik lig nl. nog altijd een kleine 5 min. voor op het schema. Bij 37 km. zie ik Volker Spanier voor me en passeer hem even later fluitend. Bij de Höhe Rurberg zien we vervolgens ook Claudia Schwan. Naar later bleek liep ook zij hier haar 25^e Marathon en werd 1^e dame. Ook haar kon ik nog passeren en uiteindelijk weet ik richting finish over de laatste 2 km. het tempo nog enigszins op te voeren. Met een kleine 6 min. heb ik dus boven mijn schema de finish gehaald. Een mooie compensatie voor de Amsterdam-kater van drie weken geleden. Een woord van dank is zeker op zijn plaats voor Arno en Cor die deze dag “gewoon” maar even hadden vrijgemaakt om mij te vergezellen bij de uitoefening van deze gekke hobby. Aan de finish werd ik, naast de felicitaties en de medaille, ook nog even verrast met een foto welke door Gisela werd geschoten.